جستجو
صفحه اصلی دسته بندی ثبت اطلاعات ثبت آگهی آگهی ها درباره ما تماس با ما
صنایع و صنوف
صنعت موتورسیکلت و دوچرخه کشاورزی صنعت ورزش صنعت خودرو ماشین سازی و فلزتراش صنعت ساختمان صنعت حفاظت صنعت بسته بندی خدمات پشتیبانی صنعت رنگ، رزین و مواد شیمیایی صنعت دام و طیور صنعت چاپ و کاغذ صنایع دریایی و آبزیان صنعت مواد غذایی صنعت شوینده، بهداشتی و آرایشی ماشین آلات راهسازی صنعت لاستیک و پلاستیک صنعت پزشکی و دارویی صنعت نساجی، پوشاک و چرم صنعت برق صنعت چوب،نئوپان،ام دی اف و روکش های مصنوعی صنعت حمل و نقل صنعت معدن صنعت نفت،گاز و پتروشیمی صنعت آب و فاضلاب صنعت مبلمان صنعت بانک، بیمه و بورس صنعت فرش صنعت لوازم خانگی صنعت کامپیوتروالکترونیک لوستر و لوازم تزئینی صنعت چسب صنعت کاشی سرامیک و چینی بهداشتی صنعت شیرینی و شکلات صنعت گردشگری اتحادیه های سراسرکشور انجمن های ملی سایر صنوف و صنایع
فعال ترین صفحه اصلی دسته بندی ثبت اطلاعات ثبت آگهی آگهی ها درباره ما تماس با ما
مشاهده لیست کامل
اعضای ثبت شده: 46698
بازديد امروز: 15053
ميانگين بازدید: 39668
بازديد کل: 172,352,859

تاثیر وضعیت حمل و نقل کشور بر بهای تمام شده تولیدات (دوشنبه 1396/07/24)

ایرنا:
مشکلات جاده های کشور، زیاندهی بیش از 90 درصد فرودگاه ها، توسعه نیافتن سیستم ریلی، ضعف در زیرساخت های بنادر کشور و ... مواردی هستند که برای به روزآوری و ارتقای کارایی، نیاز به استفاده از فناوری و سرمایه گذاری خارجی دارد.

تمرکز بر بازارهای جهانی از سوی شرکت هایی که در مقیاس وسیع به تولید می پردازند، درجه رقابت پذیری بالایی را پدید آورده است. این سطح از رقابت موجب شده تا کارایی اجزای مختلف زنجیره تامین، تولید و توزیع محصولات روز به روز ارتقا یابد. حوزه حمل و نقل نیز که همچون رشته تسبیح، همه اجزای این مجموعه را به هم مرتبط کرده و استحکام می بخشد، نقش با اهمیتی را ایفا می کند.
به طور کلی هر چقدر توان یک کشور در حوزه حمل و نقل بیشتر باشد، شاهد عملکرد بهتر مجموعه اقتصادی آن خواهیم بود. بنابراین رسیدن به دروازه های توسعه یافتگی بدون در نظر گرفتن نقش با اهمیت حمل و نقل امکانپذیر نمی شود.
یکی از حوزه های اثرگذاری حمل و نقل در ساختار تولید، سهم هزینه های آن در بهای تمام شده تولیدات است. در نتیجه بازسازی و افزایش شبکه های جدید ارتباطی و نوسازی ناوگان جزو امور بسیار مهمی است که هر دولتی نسبت به آن اهتمام ویژه ای دارد.
در مورد ایران باید گفت یکی از عوامل غیر رقابتی شدن محصولات ایرانی در بازارهای هدف مساله گران بودن آنها نسبت به کالاهای مشابه تولید سایر کشورهاست. بخشی از این مشکل معطوف به سیستم ضعیف حمل و نقل کشور است. حال سوال اینجاست که اتخاذ چه رویکردی می تواند این مشکل را برطرف سازد؟ و چه زیرساخت هایی برای حل این معضل لازم است؟
برپایه اظهارات مقام های رسمی در 2 سال گذشته، بیش از 30 تا 35 درصد قیمت تمام شده یک کالای خام مربوط به هزینه‌های حمل و نقل آن بوده است. این مساله در مورد کالاهای صادراتی به حدود 25 درصد افزون می شود. در حالی که در کشورهای صنعتی این سهم حداکثر 18 درصد است.
پایین بودن توان عملیاتی بنادر، بالا بودن هزینه های بنادر (در بندر شهید رجایی به ازای هر کانتینر 43 دلار هزینه‌های بندری باید پرداخت شود در حالی که این رقم در «فجیره» 13 دلار و در «عمان» هفت دلار است)، بالا بودن زمان بارگیری، فرسودگی ناوگان ریلی و هوایی، ضعف کمی و کیفی ناوگان جاده ای و ... همگی سبب شده اند تا حمل و نقل به عنوان پاشنه آشیل صادرات کشور مطرح شود. در حالی که ایران برخلاف بسیاری از کشورها از منابع سرشار و ارزان انرژی برخوردار است، هنوز نتوانسته در حوزه حمل و نقل خدماتی هم قیمت با کشورهای بی بهره از منابع نفت و گاز ارائه دهد.
در یک تقسیم بندی کلی می ‌توان حمل و نقل را به سه بخش زیرساخت، وسایل نقلیه و بهره‌برداری تقسیم کرد. به جرات می توان گفت که در ایران دچار ضعف در هر سه حوزه هستیم و همین مشکلات علت اصلی سهم 2 برابری هزینه حمل و نقل کشور در قیمت تمام شده محصولات نسبت به بهای تمام شده محصولات رقیب خارجی است. در صورتی که اگر با یک نگاه آسیب شناسانه برای رفع مشکلات این سه حوزه اقدام شود نتایج آن به سرعت در اقتصاد کشور پدیدار خواهد شد.
به عنوان مثال یکی از بزرگترین فرصت های کشور که در سالیان گذشته بطور مکرر به آن اشاره شده اما همچنان بلااستفاده باقی مانده، موقعیت جغرافیایی ایران است. سرزمین پهناوری که در محل تلاقی قاره ها مختلف واقع شده و می تواند با استفاده از همین یک فرصت و ارائه خدمات مختلف حمل و نقل به کشورهای پیرامونی، علاوه بر ارزآوری قابل توجه و ایجاد فرصت های شغلی فراوان، نقش فعالی را در ایجاد منافع اقتصادی مشترک با سایر کشورها ایفا کند. اما به دلیل ناکارآمدی و ضعف گسترده زیرساخت های حمل و نقل در ایران، امکان خلق ثروت در این حوزه میسر نیست.
در حوزه وسایل نقلیه نیز باید گفت خوشبختانه پس ازتوافقات برجام و رفع نسبی تحریم ها، زمینه های تقویت، نوسازی و توسعه بخش های مختلف حمل و نقل در حوزه های جاده ای، هوایی، ریلی و دریایی به نوعی مهیا شده است. در حقیقت استفاده از فرصت پدید آمده در فضای پسابرجامی برای توسعه سیستم حمل و نقل علاوه بر محاسن عدیده برای رانندگان از جمله کاهش هزینه های ناشی از مصرف سوخت و تعمیر و نگهداری، افزایش توان، قدرت و سرعت ناوگان و همچنین راحتی و ایمنی بیشتر راننده ها، در نهایت با حرکت به سمت بهینه سازی مصرف سوخت، به صرفه جویی ملی، پاکیزگی محیط زیست و استحکام بخش های زیربنایی اقتصاد کشور هم کمک شایانی خواهد کرد. امری که در شرایط فعلی به علت فرسودگی ناوگان زمینی، هوایی، ریلی و دریایی کشور، زمینه افزایش قیمت تمام شده تولیدات را پدید آورده است.
با توجه به گستردگی کشور و تنوع حوزه های حمل و نقل ایران، سرمایه گذاری در این حوزه نیاز به بودجه و اعتبارات بسیار زیادی دارد. مشکلات جاده های کشور، زیاندهی بیش از 90 درصد فرودگاه ها، توسعه نیافتگی سیستم ریلی، ضعف در زیرساخت های بنادر کشور و ... مواردی هستند که برای به روزآوری و ارتقای کارایی، نیاز به استفاده از فناوری و سرمایه گذاری خارجی دارد. از همین رو فراهم کردن تسهیلات لازم و تغییر در برخی از قوانین و مقررات فعلی، به منظور جلب سرمایه گذاران بزرگ و معتبر بین المللی برای فعالیت در کشور می تواند به عنوان یک راهبرد عملی مورد توجه سیاستگذاران قرار بگیرد. موضوعی که در میان مدت و درازمدت به شکل موثری به توسعه اقتصادی کشور و کاهش محسوس بهای تمام شده کالا از محل هزینه های حمل و نقل منجر خواهد شد.

استفاده از مطالب بانک اطلاعات تولید و خدمات فعال ترین با ذکر منبع بلامانع است.